Boeddha, het symbool voor de ontwikkelende mens..

 
 DHTML JavaScript Menu By Milonic ...berichten uit de sterren...
   

Planeet Aarde, het schoolplein van de ontwikkelende mens..

   
  Thema:
  Oorlog en
       Geweld

  Vorige pagina
 

Over dit thema

  Andere thema's
  Woordenlijst
  Rondleiding
   
  Kies een jaar
  en datum:
   
  _andere_
_oorlogen_
   
  _2e WO_
  04.05.05
  03.05.14
  18.04.15
  26.04.15
  27.04.15
  29.04.15
  04.05.16
  05.05.16
  13.04.17
  15.04.17
  19.04.17
  29.04.17
  04.05.18
  03.05.19
  04.05.19
  05.05.19
  18.10.19
  05.05.20
  21.02.21
  11.03.21
  01.05.21
  04.05.21
  21.06.21
   
   
   
   
   
   
   
   
   
 
Opgetekend: 26 april 2015
 
     
Terugblik op een tragedie
 
Mijn leven was een tragedie. Ik was een Jodin en leefde in een tijd van angst en ontzetting. Ik wil graag mijn verhaal vertellen en ook benadrukken dat niet ieder mens slecht is en dat er wonderlijke zaken gebeuren...
 
Heel voorzichtig hield ik mijn baby tegen mij aan, onrustig om mij heen kijkend.
Die ochtend was ik op transport gesteld met mijn twee kinderen.
Ik hoorde het ratelen van de trein. Als Jodin was het zo onzeker en voelde ik mij al heel lang onveilig. Mijn zoontje van twee zat naast mij, onwetend wat ons te wachten stond.
 
In wat voor wereld leven wij?
Wat gebeurde er toen om ons heen?
 
Toen de trein stopte werd ik hardhandig beetgepakt. Ik gilde zo hard toen mijn kinderen mij werden afgenomen. Dat kon toch niet, de baby kreeg nog moedermelk.
 
Ik dacht terug hoe het gebeurde.
Ons huis werd gevonden. Zij trapten tegen de deur en vonden onze geheime bergplaats. Het was zo moeilijk om je te verstoppen met twee kleine kinderen.
En nu stonden wij op het perron.
Wat zouden ze met mijn kindjes doen...?
Ik werd in een barak gestopt en vaag hoorde ik kinderen huilen. Mannen lachten. Ik was waanzinnig bang. 'Mammaaa...' hoorde ik en versteende van angst.  

 

 
 
Dat ze mij gingen doden stond vast.
Een Jodin had immers geen waarde.
Wij waren het ondergeschoven volk.
Toen ik aan gene zijde was vroeg ik:
Waarom die haat...?
Waarom waren wij minder...?
Het antwoord was dat het uitgedacht was door een ziek brein. Nu kijk ik terug naar die gruwelijke dag, wetend dat ik mijn kinderen niet kon beschermen.
O, Vader in de hemel, zei ik, laat zij dit overleven. Ik heb het helaas niet meegemaakt. Vaag hoorde ik dat ze schoten op kinderen, net zo lang tot ze stil waren. Hoe hartverscheurend is dit allemaal.
 
Mij voeren ze weg, de dood in: naar de gaskamer. Mijn laatste gedachten waren bij mijn onschuldige kinderen. Toen ik in het licht was werd mij verteld dat mijn kinderen waren meegenomen door een Duitse officier. Zij kregen een goed leven. Zij werden gered door deze man met gevaar voor eigen leven, ondanks dat ik weet dat ze mij nooit hebben kunnen vergeten.
Deze waanzin, dat kan toch niet!
Hoe ver kan een mens zakken en zich verlagen.
 
Mijn naam was Eva.
Wat mooi dat er ondanks dit leed ook nog goede zaken plaatsvinden.
   
Quick
links 
 

Naar de vorige pagina..

 

Naar de hoofdindex..

 

Naar de zoekpagina..

 

Schrijf of lees in het gastenboek..

 

Zet www.skyletters.net bij uw favorieten..

 

Naar de startpagina..

 

Achtergrondmuziek inschakelen..

 

Achtergrondmuziek uitschakelen..

 
   

 

 

 

Naar de bovenzijde van de pagina..

top
apocalypse eindtijd gevechten geweld oorlog oorlogsgeweld strijd terreur terrorisme vechten vernietiging wraak  
 
 

Copyright ę 2002-2022

www.skyletters.net
all rights reserved