Boeddha, het symbool voor de ontwikkelende mens..

 
 DHTML JavaScript Menu By Milonic ...berichten uit de sterren...
   

Planeet Aarde, het schoolplein van de ontwikkelende mens..

   
  Thema:
  Oorlog en
       Geweld

  Vorige pagina
 

Over dit thema

  Andere thema's
  Woordenlijst
  Rondleiding
   
  Kies een jaar
  en datum:
   
  _andere_
_oorlogen_
   
  _2e WO_
  04.05.05
  03.05.14
  18.04.15
  26.04.15
  27.04.15
  29.04.15
  04.05.16
  05.05.16
  13.04.17
  15.04.17
  19.04.17
  29.04.17
  04.05.18
  03.05.19
  04.05.19
  05.05.19
  18.10.19
  05.05.20
  21.02.21
  11.03.21
  01.05.21
  04.05.21
  21.06.21
   
   
   
   
   
   
   
   
   
 
Opgetekend: 27 april 2015

 
Als ik terugkijk op mijn aardse leven ben ik absoluut niet blij. Helaas had ik geen andere keuze.

Ik was jong en zat in het leger in Duitsland. Eerst was ik trots op mijn uniform en glimmende laarzen. In de loop der tijd had ik ze weg willen doen maar de plicht riep mij. Al snel zat ik, zoals dat heet in een 'concentratiekamp'. Ik zag de treinen af en aan gaan. Vele onschuldige slachtoffers werden uitgeladen. Mannen, vrouwen, kinderen, wßt een leed! En als ik zo langs de barakken liep zag ik de wanhoop op hun gezichten. Ik schaamde mij zo want ik was immers de belager, de vijand. Ook ingezet in een stuk waar ik niet hoorde, niet wilde zijn.
 
Ik sloot mijn ogen voor de gruwelen, wilde de wanhoop niet zien. Mijn overste hield mij in de gaten. Hij vond mij te teerhartig. Maar hoe kon het anders? Ik was opgegroeid in een zeer harmonieus gezin. Veel liefde in mijn jeugd. Dit kon ik niet rijmen. Ik was ook maar in deze rol terecht gekomen. De mensen werden tewerk gesteld. Ik slenterde langs de paden en probeerde ze wat te ontzien. Immers, niet iedere Duitser is slecht en moordzuchtig...
 

     
Op een dag zag ik haar, een jonge vrouw, ook gevangen. Zij hadden haar haren kort geknipt maar voor mij had ze het gezicht van een madonna.
Ik durfde het woord liefde niet zelf uit te spreken. Als onze blikken zich kruisten leek het net alsof de zon scheen.
 
Met weemoed in mijn hart zag ik dat zij zwaar werk moest doen. Ze was hekmager en stond op de lijst van de gaskamer. Met gevaar voor eigen leven heb ik haar uit het hok gehaald. Ik vertelde dat ze bij de stafcommandant moest komen.
Trillend ging ze mee. Heel snel vertelde ik haar dat ik haar ging bevrijden. Zij werd in de wasmand gestopt en 's avonds verliet ze het kamp. Ik liep veel risico toen ze haar zochten, maar door een wonder werd er niet naar mij gewezen.
Bij het eerste konvooi buiten het kamp ben ik gevlucht, ternauwernood ontsnapt aan de vervolging.
Ik vond haar terug. Een groot wonder, een hereniging. Wij zijn lang samen gebleven. Nu zijn wij beiden over, op natuurlijke wijze overgegaan. Hetgeen ik wil vertellen is dat welke nationaliteit je ook hebt, je hebt een hart dat overloopt voor je medemens. Ook in oorlogstijden gebeuren mooie dingen. Wat een zegen dat ik haar heb kunnen redden en dat wij samen konden gaan.
 
Mijn naam is Heinrich
   
Quick
links 
 

Naar de vorige pagina..

 

Naar de hoofdindex..

 

Naar de zoekpagina..

 

Schrijf of lees in het gastenboek..

 

Zet www.skyletters.net bij uw favorieten..

 

Naar de startpagina..

 

Achtergrondmuziek inschakelen..

 

Achtergrondmuziek uitschakelen..

 
   

 

 

 

Naar de bovenzijde van de pagina..

top
apocalypse eindtijd gevechten geweld oorlog oorlogsgeweld strijd terreur terrorisme vechten vernietiging wraak  
 
 

Copyright ę 2002-2022

www.skyletters.net
all rights reserved