Boeddha, het symbool voor de ontwikkelende mens..

 
 DHTML JavaScript Menu By Milonic ...berichten uit de sterren...
   

Planeet Aarde, het schoolplein van de ontwikkelende mens..

   
  Thema:
  Overig
  Vorige pagina
 

Over dit thema

  Andere thema's
  Woordenlijst
  Rondleiding
   
  Kies een jaar
  en datum:
  __2002__
  __2004__
  __2005__
  __2006__
  __2007__
  __2008__
  __2009__
  __2010__
  __2011__
  __2012__
  __2013__
  __2014__
  __2015__
  26.03.15
  19.04.15
  15.06.15
  25.12.15
  27.12.15
   
  __2016__
  __2017__
  __2018__
  __2019__
  __2020__
  __2021__
  __2022__
  __2023__
  __2024__
   
   
   
 
Opgetekend: 19 april 2015

 
Mijn naam is Maria.
Ik wil mijn verhaal graag vertellen...
 
Toen ik heel jong was werd ik te koop gezet op een markt. In onze cultuur werd je dan aan een paal vastgemaakt. IJzeren ketens om je enkels, je was immers maar een negerin. Als koopwaar neergezet in de brandende zon.
 
Men draaide om mij heen om mijn waarde te bepalen. Ik had een aardig figuur en kon dus weg voor de hoogst mogelijke prijs. Al snel werd ik gekocht voor slavenarbeid en kreeg ik van de nieuwe eigenaar een brandmerk op mijn borst. Zo verging het de mensen in de slaventijd. De mannen moesten op slavenschepen roeien, totdat ze er bij neervielen. En de vrouwen, net als mijn persoontje, wij werden bezit. Huisslaven voor de vele klusjes en werk op de plantage. Zo nu en dan werden de vrouwen ook gebruikt als voorwerp. Ook mijn verhaal, verkracht, gebruikt, zwanger. Mijn jeugd was snel om. En altijd kregen de slaven de schuld ergens van.

Een kindje werd geboren. Ik leefde zo rustig mogelijk met mijn kind, vooral niet opvallen. Haar moest ik zoveel mogelijk verstoppen. Haar huiskleur was niet zo donker, half blank.
Zij was zo mooi. Ik liet haar in de slavenverblijven als ik mijn werk moest doen. Maar helaas kon niet alles verborgen blijven. De meesteres op de plantage gunde haar man zijn pleziertjes. Maar de donkere vrouwen mochten niet te mooi zijn. Ik viel op, was beschaafd, had een goed figuur. En vooral het belangrijkste: Ik was jong, nog niet door het leven getekend. En haar man, de eigenaar, bleef maar kijken.
Er ontstond een wraakgevoel.
 
De meesteres was zeer jaloers. Op een bepaald moment moest ik iets bij de meesteres komen brengen. Ik liep op een stuk met diepe kuilen en smalle muren. Moeilijk te zien waar ik liep. Argeloos liep ik er in: Ik zakte in een diepe kuil. En vanaf de muur van bovenaf werd een lading zand in de kuil gegooid. Ik kon niet meer weg. Geen lucht, ik kon er niet meer uit. Met de dood in de ogen ben ik gestikt. Mijn laatste gedachten waren bij de baby. Wie zou er voor haar zorgen?
 
Eeuwen later kijk ik nu terug op dit leven.
Waarom mocht ik geen mens zijn?
Waarom is jaloezie zo groot, dat ik uit het leven moest?
Waarom kreeg ik geen menswaardig bestaan?
Onderdrukt, vernederd zoals zoveel slaven. Slaaf tot in de poriŰn van mijn bestaan. Als mens heb je toch niet het recht om anderen zo te onderdrukkenů
 


 

De slavernij is over, maar de pijn blijft.
En in de kringloop der ziel worden nog steeds mensen onderdrukt en omgebracht.
Mag ik u vragen om samen met mij te bidden dat zulke situaties omgedraaid kunnen worden? Dat alle mensen mogen leven in een menswaardig bestaan, in liefde?

 

   
Quick
links 
 

Naar de vorige pagina..

 

Naar de hoofdindex..

 

Naar de zoekpagina..

 

Schrijf of lees in het gastenboek..

 

Zet www.skyletters.net bij uw favorieten..

 

Naar de startpagina..

 

Achtergrondmuziek inschakelen..

 

Achtergrondmuziek uitschakelen..

 
   

 

 

 

Naar de bovenzijde van de pagina..

top
slaaf slavernij  
 
 

Copyright ę 2002-2024

www.skyletters.net
all rights reserved