Boeddha, het symbool voor de ontwikkelende mens..

 
 DHTML JavaScript Menu By Milonic ...berichten uit de sterren...
   

Planeet Aarde, het schoolplein van de ontwikkelende mens..

   
  Thema:
  Overig
  Vorige pagina
 

Over dit thema

  Andere thema's
  Woordenlijst
  Rondleiding
   
  Kies een jaar
  en datum:
  __2002__
  __2004__
  __2005__
  __2006__
  __2007__
  __2008__
  __2009__
  __2010__
  __2011__
  __2012__
  __2013__
  __2014__
  __2015__
  __2016__
  30.01.16
  19.05.16
  29.09.16
  18.12.16
  __2017__
  __2018__
  __2019__
  __2020__
   
   
   
   
   
   
   
   
 
Opgetekend: 29 september 2016 






Ver weg in het boerenland woonden wij als broer en zus.
Een zeer verlaten oord, uitkijkend over bergen en bossen. De boerderij stond afgelegen, met een rivier ernaast.
 
Onze ouders waren zeer gelovig en erg streng. Zij leefden echt naar de wetten van de kerk. Met hun bootje vaarden ze over om, zeker in het weekend, twee keer per dag de kerk te bezoeken.
Ze hadden een strenge wijze van opvoeden. Liefde, knuffelen, het was er niet bij. Af en toe werd het paard door zijn manen geaaid. Maar wij als kinderen, die naar liefde hunkerden, kregen dat allemaal niet. Wij werden hard door deze leefwijze. Ook zagen wij praktisch geen andere mensen. In de kerk werd niet gesproken. En omdat wij arm waren hadden wij geen personeel.
 
Een leven van hard werken en karige voeding. Op school waren wij ook buitenbeentjes. Wij hadden immers nooit geleerd te communiceren met anderen en vielen meteen buiten de boot.
 
Een zeer eenzaam leven.
Wij trokken ons op aan elkaar, eigenlijk een leven lang, tussen de verzorging van onze ouders door. Die werden steeds ouder en gebrekkiger. De dood kwam toch onverwachts. Daar zaten wij dan in de verlaten bossen. Samen, arm en eenzaam. Nog steeds hard werken en weinig aanspraak. Ook wij werden niet oud. Onze gezondheid was nooit optimaal. Wij waren opgebrand. Toen ook onze kachel giftige dampen verspreidde was het gauw gedaan met dit leven. Kort na elkaar gingen wij ook over. En nu, terugkijkend op dit leven, voelen wij nog die enorme eenzaamheid. Het gebrek aan liefde en medemenselijkheid. Al met al een zeer zware les waar wij weemoedig naar kijken. Het had immers zo anders kunnen zijn. Maar een mens heeft niet altijd wat te kiezen.
 
Onze ouders zijn ook aan gene Zijde.
Wij zouden ze er graag mee confronteren.
Maar zouden ze het begrijpen?
Misschien in een volgend leven...

 

   
Quick
links 
 

Naar de vorige pagina..

 

Naar de hoofdindex..

 

Naar de zoekpagina..

 

Schrijf of lees in het gastenboek..

 

Zet www.skyletters.net bij uw favorieten..

 

Naar de startpagina..

 

Achtergrondmuziek inschakelen..

 

Achtergrondmuziek uitschakelen..

 
   

 

 

 

Naar de bovenzijde van de pagina..

top
   
 
 

Copyright ę 2002-2021

www.skyletters.net
all rights reserved