Boeddha, het symbool voor de ontwikkelende mens..

 
 DHTML JavaScript Menu By Milonic ...berichten uit de sterren...
   

Planeet Aarde, het schoolplein van de ontwikkelende mens..

   
  Thema:
  Persoonlijk
  Vorige pagina
 

Over dit thema

  Andere thema's
  Woordenlijst
  Rondleiding
   
  Kies een jaar
  en datum:
  _ -2002__
  __2003__
  __2004__
  __2005__
  __2006__
  __2007__
  __2008__
  __2009__
  __2010__
  __2011__
  __2012__
  __2013__
  __2014__
  __2015__
  __2016__
  __2017__
  __2018__
  __2019__
  __2020__
  28.03.20
  24.05.20
  18.06.20
  31.07.20
  12.08.20
  21.08.20
  07.10.20
   
   
   
   
   
 
Opgetekend: 7 oktober 2020

 
Nu even geen skyletter van Gene Zijde.
Gewoon even een overzicht wat mij is overkomen.
Soms gebeuren er hele mooie dingen...
 
Onlangs werd ik met spoed opgenomen in het ziekenhuis. Er bleken galstenen te zitten. En een galblaasoperatie daarna was onoverkomelijk. Als supergevoelig mens kwam ik daar in he ziekenhuis binnen. Hoezo afsluiten? Hetlukte niet. Dus alleleiziekten en pijnen bleven aan mij hangen.
 
Ik probeerde het uit te leggen aan de verpleging. Maar helaas, ze stonden zo raar te kijken, zoveel onbegrip. Allemaal van die mooie jonge, goed opgemaakte verpleegsters, het leek wel KLM.
 
Ik was mens, ik was bang, had koorts. En na de eerste operatie was ik erg ziek, had een bacterie in mijn bloed. Hoe klein kan een mens dan zijn. Waar was mijn vertrouwen?
Ik voelde dat ik hulp kreeg van het Hogere. Er zat ook een mooi blauw sterretje boven mijn hoofd. Vooral in de nacht gaf dat kracht.
 
Na de tweede operatie was ik totaal de kluts kwijt. s 'nachts vroeg ik de gidsen: "waar bent u, ik heb het zo moeilijk..."
Mijn vertrouwen was erg laag. Daar schaamde ik mij voor. En net als je het niet meer verwacht zag ik zoiets moois: Achter de kar met de verpleegster liepen mijn gidsen in de ziekenkamer. En een prachtige witte figuur keek met liefdevolle ogen naar mij met mijn koorts. Ik zag Jezus. En wat zo mooi was: ze liepen door de muur alsof de muur er niet stond. Als ik nu nog niet kon vertrouwen..., wat een voorrecht!
 
Mijn genezing zette in. Vele dagen moest ik nog blijven. De angst voor het Coronavirus in het ziekenhuis bleef om mij heen. Die patiŰnten lagen een verdieping hoger. Wat een geluk heb ik gehad dat ze in deze tijd mij nog konden opereren. Dat er nog reguliere patiŰnten opgenomen konden worden. En het allerbelangrijkste: het ziekenhuis kwam niet in quarantaine dus ik mocht naar huis om aan te sterken.

Als een wanhopig mens kwam ik binnen in het ziekenhuis.
Als een geheeld mens mocht ik naar huis. Vol met dankbare gevoelens. Dat ik het nooit helemaal alleen heb moeten doen. Zoals de symbolische voetstappen in het zand. En ik merkte ze toen niet op. Lieve kind, vertelde men toen: Toen je het moeilijk had heb ik je gedragen...

   
Quick
links 
 

Naar de vorige pagina..

 

Naar de hoofdindex..

 

Naar de zoekpagina..

 

Schrijf of lees in het gastenboek..

 

Zet www.skyletters.net bij uw favorieten..

 

Naar de startpagina..

 

Achtergrondmuziek inschakelen..

 

Achtergrondmuziek uitschakelen..

 
   

 

 

 

Naar de bovenzijde van de pagina..

top
   
 
 

Copyright ę 2002-2020

www.skyletters.net
all rights reserved