Boeddha, het symbool voor de ontwikkelende mens..

 
 DHTML JavaScript Menu By Milonic ...berichten uit de sterren...
   

Planeet Aarde, het schoolplein van de ontwikkelende mens..

   
  Thema:
  Levensverhalen
  Vorige pagina
 

Over dit thema

  Andere thema's
  Woordenlijst
  Rondleiding
   
  Kies een jaar
  en datum:
  __2021__
  26.06.21
  06.07.21
  15.07.21
  05.08.21
  11.09.21
  02.10.21
  26.10.21
  10.11.21
  13.11.21
  18.11.21
  30.11.21
  29.12.21
   
  __2022__
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
 
Opgetekend: 11 september 2021
 
 
11 September 2001...
de dag die ik niet overleefde:
 
Ik was 's morgens vroeg naar mijn werk gegaan.
Er lagen stapels werk op mij te wachten.
Mijn kleine meisjes lagen nog te slapen. Ik had mijn moeder gevraagd om op te passen. Als alleenstaande moeder had ik echt elke cent nodig dus extra uren maakte ik graag gebruik van.

 
Mijn afdeling was in het World Trade Centre op de 26
e verdieping. De liften waren behoorlijk vol. Maar trappen lopen was niet aan mij besteed. Ik zwaaide naar mijn ook vroege collega’s en zei een ieder goedemorgen. Eerlijk gezegd had ik, voordat ik wegging van huis, behoorlijke buikpijn. Ik twijfelde er zelfs aan om te gaan. Maar ja, de huur moest nog worden betaald.
Na een tijdje gewerkt te hebben en mijn eerste kop koffie te hebben gehaald druppelden er nog meerdere collega’s binnen. Het was immers zo’n kolossaal gebouw. Duizenden werkten daar.

 
Ineens hoorde ik een enorme knal, oorverdovend, en een trilling. Ik werd gewoon weggeblazen. Ik kroop zo goed als dat ging met collega’s onder de bureau‘s.
"Wat is er...?", gilde ik.
"Ik ruik brand, ruiken jullie dat ook...?"
"Hoe kom ik hier uit...?"
 
Wat er toen gebeurde..., een enorme rookontwikkeling. "Hoe kom ik bij de lift?"

"Die doet het vast niet meer", schreeuwde mijn collega.
In angst hielden wij elkaar vast. De brand sloeg hard om ons heen, grote vlammen laaiden op. Wij begonnen spontaan te bidden. Een van mijn collega’s zei: "Ik ga springen!" en liet zich uit het raam zakken. Dat durfde ik niet, dat was je dood tegemoet springen. Ik kreeg het zo benauwd en zag in een flits mijn kleine meisjes. "O lieverds, jullie kunnen mij niet meer helpen. Mamma zit hier opgesloten, stikt en verbrandt levend."
De vlammen laaiden om mij heen, O God...

 
Dit is mijn herinnering.
Ik had nooit gedacht aan een voortbestaan.
Ik had een fijn leven, gelukkig met mijn kindjes. Weet nu nog niet waar ik ben, total getraumatiseerd. Mijn leven was mij zo kostbaar. Mijn lieve meisjes, mijn moeder. Hoe moet dat nu ? Ik zal ze nooit meer zien. Beseffend dat ik in een reusachtige inferno had gezeten. Als een rat in de val, samen met al mijn collega’s en alle mensen in de toren.

Ik vroeg mij af waarom moet een mens dit meemaken? Erger kan bijna niet. Al die honderden slachtoffers die onvoorbereid de dood zijn ingejaagd. Komt hier vergelding voor...?
 
Dit zijn voor mij de vragen.
Alleen de Grote Vader heeft hierop een antwoord...
 
 
 
 
   
Quick
links 
 

Naar de vorige pagina..

 

Naar de hoofdindex..

 

Naar de zoekpagina..

 

Schrijf of lees in het gastenboek..

 

Zet www.skyletters.net bij uw favorieten..

 

Naar de startpagina..

 

Achtergrondmuziek inschakelen..

 

Achtergrondmuziek uitschakelen..

 
   

 

 

 

Naar de bovenzijde van de pagina..

top
   
 
 

Copyright © 2002-2022

www.skyletters.net
all rights reserved