Boeddha, het symbool voor de ontwikkelende mens..

 
 DHTML JavaScript Menu By Milonic ...berichten uit de sterren...
   

Planeet Aarde, het schoolplein van de ontwikkelende mens..

   
  Thema:
  Levensverhalen
  Vorige pagina
 

Over dit thema

  Andere thema's
  Woordenlijst
  Rondleiding
   
  Kies een jaar
  en datum:
  __2021__
  26.06.21
  06.07.21
  15.07.21
  05.08.21
  02.10.21
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
 
Opgetekend: 2 oktober 2021

Voorwoord
Ik kon er niet van slapen, die arme vrouw die dit moest meemaken.
Wat leven wij dan in een vrije wereld. Laten wij allen dat beschermen...

 
Ik zat voor het raam in het schemerdonker. Hoorde buiten stemmen, maar kon niets zien. De ramen waren geblindeerd en er waren tralies voor geplaatst.
 
Het was niet altijd zo geweest. Ik had een betrekkelijk vrij leven kunnen leven. Ik had mijn familie. Was op dat moment 14 jaar. Wel ging alles volgens de wetten.
Dus kreeg ik een strenge man die veel ouder was toegewezen. Van nature wilde ik mijn eigen wil doorzetten. Ik had ook een vriend, die kende ik al uit mijn jeugd. Echt een vriend waar ik uren mee kon filosoferen. Hij was leuk en stilletjes hoopte ik als ik ouder zou zijn dat ik met hem mocht trouwen. Maar de buitenwacht had andere plannen met mij en begrepen mij niet.
 
Wij leefden toen in een land met wetten en normen. Vooral gehoorzaamheid aan de vader en de echtgenoot. Dat maakte mij niet blij, die had ik niet uitgekozen. Maar het werd een gearrangeerd huwelijk. Het nare was dat hij zoveel ouder was, ik vond hem vies ruiken.
 
Ik voelde mij nog kind toen wij onder druk van de familie trouwden. In die relatie voelde de ontmaagding als verkrachting. Maar ik moest zo leven. Wat heb ik veel gehuild.
Soms mocht ik buiten, dik ingepakt, alleen de ogen zag men nog. Sjokkend achter mijn echtgenoot aan. 's Avonds klaar zitten voor mijn echtgenoot omdat hij kinderen van mij wilde. Een zoon moest ik baren, dan was hij man.
 
Een leeg opgelegd leven om ons heen, allerlei beperkingen en wetten. Wat voelde ik mij eenzaam. Heel af en toe probeerde ik de vriend uit mijn jeugd te spreken. Hij hield zich niet op met al die barbaarse regels.
Op een dag had ik hem uitgenodigd in de schuur. Wij voelden ons veilig en zaten gemoedelijk te praten. Hij was nog steeds bezig te proberen mij te helpen. Toen stormt mijn man en twee andere personen binnen. Zij sloegen de vriend op zijn hoofd en sleurden mij mee. Ach mijn arme vriend. Heel voorzichtig hield ik mijn hand op mijn buik. Ik wist nog maar net dat ik zwanger was.
 
Zij sleepten mij mee naar het plein. De menigte stond er om heen. En volgens de zware wetten van hun geloof moest ik knielen op het plein. Zweepslagen dacht ik, maar nee daar kwamen de eerste stenen. Ik probeerde ze te ontwijken en zag mijn vader in de menigte toekijken. Hij keek streng alsof het mijn schuld was. Ik had niets verkeerd gedaan. Ik was zijn dochter en in mijn buik zijn kleinkind. Tot die grote steen mij bij mijn slapen raakte. Dat was de genadeklap, mijn dood. Ik voelde mij wegdrijven, ver van de menigte.
 
Nu kijk ik terug. Hoe kunnen mensen zo leven... Hoe kan de ene mens dat een ander aandoen? Helaas zijn deze barbaarse invloeden nog steeds aanwezig. Stil blijven staan in de tijd. Heeft men nog steeds niets geleerd...?
   
Quick
links 
 

Naar de vorige pagina..

 

Naar de hoofdindex..

 

Naar de zoekpagina..

 

Schrijf of lees in het gastenboek..

 

Zet www.skyletters.net bij uw favorieten..

 

Naar de startpagina..

 

Achtergrondmuziek inschakelen..

 

Achtergrondmuziek uitschakelen..

 
   

 

 

 

Naar de bovenzijde van de pagina..

top
buitenaards buitenaardse alien aliens beschaving ruimte ruimtevaart ruimteschip ruimteschepen extraterrestrial et levensvorm space heelal zonnestelsel planeet planeten  
 
 

Copyright ę 2002-2021

www.skyletters.net
all rights reserved