Boeddha, het symbool voor de ontwikkelende mens..

 
 DHTML JavaScript Menu By Milonic ...berichten uit de sterren...
   

Planeet Aarde, het schoolplein van de ontwikkelende mens..

   
  Thema:
  Levensverhalen
  Vorige pagina
 

Over dit thema

  Andere thema's
  Woordenlijst
  Rondleiding
   
  Kies een jaar
  en datum:
  __2021__
  __2022__
  06.01.22 
  27.01.22
  03.02.22
  15.02.22
  16.02.22
  07.03.22
  12.03.22
  12.03.22-2
  13.03.22 
  14.03.22
  04.04.22
  05.04.22
  27.04.22
  28.06.22
  19.07.22
  03.08.22
  16.08.22 
  09.09.22
  11.10.22
  13.10.22
  25.10.22
  07.11.22
   
   
   
   
   
   
   
   
 
Opgetekend: 27 januari 2022

Voorafgaand:
“Ik wil ook graag wat vertellen…”, hoorde ik zeggen.
“Het is een heel afschuwelijk verhaal.
Maar de mensheid mag best wel weten wat er daar allemaal gebeurde…”
 
 

  
Ik was een man in mijn jonge jaren, net getrouwd met een heel mooie vrouw. Ik hield zoveel van haar. Daar wij beiden Joods waren leefden wij in de stad, vlakbij meerdere familieleden. Wij zagen onze toekomst al voor ons, samen kindjes...
 
En toen kwam de razzia.
Wij waren verraden en werden opgepakt, in de trein gegooid. De angst die dan door je heen gaat...
Wij klampten ons aan elkaar vast en voelden al de pijn toen wij uit elkaar werden gezet. Ik huilde omdat ik wist, ik kan niet meer voor haar zorgen.
 
Daar aangekomen werden wij in afzonderlijke barakken geduwd. Mannen en vrouwen apart. Vele mensen daar waren ondervoed en hadden wonden. Baby's huilden. Iedereen was bang en wist niet wat er ging gebeuren.
 
Ik werd te werk gesteld. Hard werk met veel slaag als ik het niet snel genoeg deed. Ik werd steeds magerder en probeerde te weten te komen waar mijn lieve vrouw was. Dat bleek onmogelijk. Ik kon niet bij de vrouwenbarakken komen. Tot op een dag, ik werd meegenomen. Heel misschien dacht ik, mogen wij weer samen zijn.
Maar wat er toen gebeurde...
Men sleepte mij mee naar een kliniek. Daar werden onmenselijk medische experimenten uitgevoerd, ik zal u de details besparen.
Help...!!!, schreeuwde ik, vervuld van de pijn.
"O, riepen ze, je wil toch zo graag je vrouwtje terug zien? Nu, jij bent nu niets meer waard, geen man meer."
Ik gilde het uit van de pijn.
"Daar hebben wij wel voor gezorgd. Jij zult nooit meer Joodse kinderen voortbrengen".
 
Versuft in het bloed lag ik daar. Met glazige ogen hoorde ik in de verte zeggen: "Hij denkt zeker zijn lieftallige vrouwtje weer te zien. Nu dat gebeurt nooit meer. Toen wij haar zat waren hebben wij haar de gaskamer ingedreven. Die is direct omgekomen".
 
Ik sloot mijn ogen. Mijn pijn, lichamelijk en geestelijk was te groot. Mijn hart kon dit niet meer verwerken en mijn ziel verliet mijn lichaam...
 
Verbitterd kijk ik nu terug.
Hoe kunnen mensen zich verlagen tot beesten. Zelfs beesten zijn socialer. Onmenselijker kan het niet. Gelukkig ben ik herenigd met mijn vrouw. Zij is daar zeer traumatisch aangekomen.
 
Wat is de wereld ziek. Hoe kon dit ooit gebeuren?
Als er een God bestaat, hoe kon dit dan...?
"Mijn kind", klonk het, "Ieder mens heeft een vrije wil. Die hebben zij op jullie gebotvierd. Daar bestaan geen woorden voor. Dit had de Grote Vader nooit bedoeld..."

 
   
Quick
links 
 

Naar de vorige pagina..

 

Naar de hoofdindex..

 

Naar de zoekpagina..

 

Schrijf of lees in het gastenboek..

 

Zet www.skyletters.net bij uw favorieten..

 

Naar de startpagina..

 

Achtergrondmuziek inschakelen..

 

Achtergrondmuziek uitschakelen..

 
   

 

 

 

Naar de bovenzijde van de pagina..

top
   
 
 

Copyright © 2002-2022

www.skyletters.net
all rights reserved