Boeddha, het symbool voor de ontwikkelende mens..

 
 DHTML JavaScript Menu By Milonic ...berichten uit de sterren...
   

Planeet Aarde, het schoolplein van de ontwikkelende mens..

   
  Thema:
  Levensverhalen
  Vorige pagina
 

Over dit thema

  Andere thema's
  Woordenlijst
  Rondleiding
   
  Kies een jaar
  en datum:
  __2021__
  __2022__
  06.01.22 
  27.01.22
  03.02.22
  15.02.22
  16.02.22
  07.03.22
  12.03.22
  12.03.22-2
  13.03.22 
  14.03.22
  04.04.22
  05.04.22
  27.04.22
  28.06.22
  19.07.22
  03.08.22
  16.08.22 
  09.09.22
  11.10.22
  13.10.22
  25.10.22
  07.11.22
   
   
   
   
   
   
   
   
 
Opgetekend: 3 februari 2022

Voorwoord
In de nacht hoorde ik gehuil, een kleine baby trok de aandacht.
Al snel kwam het verhaal van de moeder...

 
Wat waren wij blij, ik als moeder en mijn vriend.
Onze relatie was zo goed en binnenkort zouden wij gaan trouwen. En al heel snel verwachtte ik een kleine. Wij waren dol enthousiast en kochten al snel leuke babyspulletjes.
Wát spannend zeiden wij. Wat zou het zijn? Een meisje of een jongen? Of doe eens gek, zei ik, misschien een tweeling. Maar dat was niet het geval. Op de echo lieten ze een meisje zien. Héérlijk, dan mocht ik roze kleertjes kopen. Mijn familie was ook zo blij.
 
Ik kreeg een voorspoedige bevalling.
Wat een wonder om zo’n klein mensje te aanschouwen. Zo’n rijk gevoel hadden wij nog nooit gehad. En alles ging zo goed. Ze dronk goed en zag er uit als en prinsesje.
Fijn was het om over haar gezichtje te aaien.
 
Na een paar maanden vonden wij het leuk om samen een avondje uit te gaan. Er was een leuk Italiaans restaurant in de stad. Een kennis gaf ons de tip om een oppas in te huren. Een aardig meisje. Ze was studente en paste af en toe op.
Die avond gingen wij heerlijk uit, even onbezorgd.
Om 9 uur belde ik naar huis of alles goed ging. "Ja hoor", was het antwoord, ze slaapt lekker, alles ok.
 
Om half 12 waren wij thuis.
Het was zo romantisch geweest, maar wij misten onze kleine. De oppas was in slaap gevallen, snel dus naar boven. En daar lag ze onze baby, roerloos in haar bedje. Ze ademde niet meer en was helemaal koud...
Wat er dan door je heen gaat, ons meisje. Dat kon toch niet, een klein zieltje heel alleen...
 
Ik zakte in elkaar en mijn man kon alleen maar huilen.
De oppas kwam op het lawaai af en schrok zo erg. "Ik heb niets gedaan..!", gilde zij. "Geloof mij aub...!".
Inmiddels was er een arts gearriveerd en constateerde wiegendood.
Hoe was dit mogelijk...?
Moesten wij onze kleine nu al afgeven...?
 
Mijn leven had na de begrafenis geen waarde meer. Neem mij ook maar, zei ik steeds. het deed zoveel pijn. Ik voelde mij een marionet en werd apathisch...
 
Na lange tijd werd ik weer zwanger. Maar had zo’n angst. Weinig vertrouwen dat alles nu wel goed zou komen.
Het kwam allemaal goed. Daar was hij dan, onze zoon. Hij kwam gezond ter wereld en bleef leven. Maar de angst ging nooit weg. Wij hielden hem altijd bij ons. Alsof je het leven kon vasthouden.
 
Regelmatig zagen wij een schim, een kleine bol die dwarrelde. Wij waren ervan overtuigd dat het onze dochter was. Ze was nu een engel... En echt, wij hadden het gevoel dat ze over ons waakte.
 
Nu ben ik zelf ook over, een ziekte werd mij fataal.
Het verdriet maakte mij tot een oude vrouw. Weer verbonden met onze lieve dochter. Samen aan Gene Zijde. Mijn zoon en zijn vader zien wij vanuit de verte. Dat geeft veel heimwee. Wat kan een leven vreemd lopen.
Een ding weet ik zeker: wiegendood kun je niet tegenhouden. Als je dat als ouders overkomt ben je machteloos. Er zal wel een reden voor zijn.
Helaas heb ik het nooit begrepen...
   
Quick
links 
 

Naar de vorige pagina..

 

Naar de hoofdindex..

 

Naar de zoekpagina..

 

Schrijf of lees in het gastenboek..

 

Zet www.skyletters.net bij uw favorieten..

 

Naar de startpagina..

 

Achtergrondmuziek inschakelen..

 

Achtergrondmuziek uitschakelen..

 
   

 

 

 

Naar de bovenzijde van de pagina..

top
   
 
 

Copyright © 2002-2022

www.skyletters.net
all rights reserved