Boeddha, het symbool voor de ontwikkelende mens..

 
 DHTML JavaScript Menu By Milonic ...berichten uit de sterren...
   

Planeet Aarde, het schoolplein van de ontwikkelende mens..

   
  Thema:
  Levensverhalen
  Vorige pagina
 

Over dit thema

  Andere thema's
  Woordenlijst
  Rondleiding
   
  Kies een jaar
  en datum:
  __2021__
  __2022__
  06.01.22 
  27.01.22
  03.02.22
  15.02.22
  16.02.22
  07.03.22
  12.03.22
  12.03.22-2
  13.03.22 
  14.03.22
  04.04.22
  05.04.22
  27.04.22
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
 
Opgetekend: 12 maart 2022


Vele bladzijden in de agenda zijn ingevuld.
Heel zwaar, maar met veel waardevolle lessen.


 
Ik was een simpele jonge vouw. Na een lange periode te hebben gewerkt kreeg ik een vriend. Hij was vrachtwagenchauffeur en verdiende genoeg geld zodat wij konden trouwen. Dat ging zo in die tijd.
Ik kreeg een heel ander bestaan omdat ik altijd heel hard gewerkt had. Totdat ik zwanger werd en ik vier kinderen kreeg, een jongen, een tweeling en nog een meisje.
Mijn man werkte heel hard en ik kreeg het erg druk. Het maakte mij zo blij om die kleintjes te verzorgen. Vroeger in mijn baan was ik intern en moest ik ook op twee kleine kinderen passen, naast mijn werkzaamheden. De moeder van die kinderen was heel zwak en kon ze zelf niet verzorgen.
Het leven vorderde en het ging goed met mijn kinderen. Wij hadden wat geld gespaard en besloten een oude boerderij te kopen om een bedrijf te beginnen. De schuren zaten vol met dieren, alles ging voorspoedig. Helaas, het lot besliste anders: Mijn man werd ziek en overleed kort daarna. Daar zat ik dan met al die lasten en werk. En soms komt een naar iets niet alleen: Er brak brand uit, alle schuren stonden in brand. Arme dieren... Het levenswerk, alles verwoest. Wat er dán door je heen gaat, zoveel verdriet...
 
De verzekering keerde slecht uit en daar zat ik in een afgebladderd huis. De kinderen konden zich gelukkig zelf redden. Maanden later, toen ik het echt niet meer zag zitten, kwam er een andere man in mijn leven. Hij was erg introvert, zo anders als mijn vrolijke eerste man. Een relatie met hem was op eieren lopen. Maar hij wilde met mij trouwen en mij uit de problemen helpen. Ik stemde ermee in en ging bij hem wonen. Uiterlijk en financieel kwam ik niets te kort. Ook gevoelsmatig kwamen wij dichter naar elkaar toe. Schuldgevoel? Ik zou het niet weten. Achteraf begreep ik dat zijn vrouw zelfmoord had gepleegd en zich had verdronken. Een moeilijk bestaan, ook voor hem. Wij klampten ons aan elkaar vast. Wij waren net twee drenkelingen en onze schotsen raakten elkaar aan. Tot op een dag ook hij kwam te overlijden. Hij was een hartpatiënt.
 
Daar zat ik dan in die grote boerderij aan het water. Ik had er geen verplichtingen, ik kon vrij wonen. Zou het leven voor mij dan eindelijk eens glad gaan verlopen?
Tot op de dag dat ik ‘s middags met de auto wegging. Op de terugweg in de avond werd ik in de garage thuis onwel. Ik greep naar mijn borst. Is dit een hartinfarct...?
Daar lag ik dan, niemand in de buurt. Ik bleef maar roepen. Niemand die mij hoorde en miste. Langzaam ben ik weggegleden. Dit was het dan. Dagen later heeft men mij pas gevonden. Als ze op tijd waren geweest hadden ze mij dan kunnen redden? Of was het mijn tijd?
Nu kijk ik terug en mijmer erover. Wat kan een mens in een leven allemaal niet meemaken. Zoveel pech en verdriet. Nu heb ik rust en ben samen met vele dierbaren. Deze bladen in mijn agenda waren zwaar en verdrietig.
 
Fijn dat ik dit mocht vertellen.
Haal maar uit iedere dag wat erin zit.
Carpe Diem, het leven is te kort.
   
Quick
links 
 

Naar de vorige pagina..

 

Naar de hoofdindex..

 

Naar de zoekpagina..

 

Schrijf of lees in het gastenboek..

 

Zet www.skyletters.net bij uw favorieten..

 

Naar de startpagina..

 

Achtergrondmuziek inschakelen..

 

Achtergrondmuziek uitschakelen..

 
   

 

 

 

Naar de bovenzijde van de pagina..

top
   
 
 

Copyright © 2002-2022

www.skyletters.net
all rights reserved