Boeddha, het symbool voor de ontwikkelende mens..

 
 DHTML JavaScript Menu By Milonic ...berichten uit de sterren...
   

Planeet Aarde, het schoolplein van de ontwikkelende mens..

   
  Thema:
  Levensverhalen
  Vorige pagina
 

Over dit thema

  Andere thema's
  Woordenlijst
  Rondleiding
   
  Kies een jaar
  en datum:
  __2021__
  __2022__
  06.01.22 
  27.01.22
  03.02.22
  15.02.22
  16.02.22
  07.03.22
  12.03.22
  12.03.22-2
  13.03.22 
  14.03.22
  04.04.22
  05.04.22
  27.04.22
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
 
Opgetekend: 14 maart 2022

Het ongeluk zit in een klein hoekje...
 
Als kind was ik niet bepaald gezegend met een goed lichaam. Grote voeten, een bochel, een uitstekende neus. Moeizaam kon ik mij voortbewegen. Op school werd ik altijd gepest: “hé kreupele…,” riepen zij. “Gebochelde, woonde jij op de Notre Dame…?”
Dan liep ik maar mistroostig verder.
 
Ik verslond boeken en maakte mooie handwerken. Vooral gevoel voor kleur was bij mij sterk ontwikkeld. Alleen als ik iets zocht om mij leuk te kleden of mij wilde opmaken dan voelde ik mij een lelijke kraai. Erger kon het niet. Tegen het eind van mijn studie aan de hogere school (ik kon goed leren) ontmoette ik een vriend. Ik schaamde mij voor hem, maar hij stelde mij op mijn gemak. Samen bezochten wij musea, kunst, en muziekconcerten. Er ging een andere wereld voor mij open. Hij keek echt naar mij en was attent. Hij was eerlijk en gaf mij de bloemen die ik mooi vond. Maar het allermooiste: hij nam mijn hand, hij hield mij echt vast. Ook stimuleerde hij mij naar de universiteit te gaan om rechten te studeren. Zonder hem had ik dat nooit gedurfd. Nu konden wij nog meer samen discussiëren. Hij had immers dezelfde studie gedaan. Wat voelde ik mij bevoorrecht. Deze studie sloot ook om mij heen als een perfecte jas. Ik studeerde af en kreeg mijn bul.
 
Na verloop van tijd vroeg hij mij ten huwelijk. Ik kon het niet geloven, mij, zo’n gebochelde… Heel voorzichtig had ik hem verteld, wij kunnen samen geen kinderen krijgen. Maar dat was voor hem geen probleem. Het ging hem om mij, dat maakte mij zo blij. Hij voelde als mijn tweelingziel. Uiterlijk speelde geen rol. Wat waren wij gelukkig samen. Mijn lichaam werd soepeler, mijn ogen straalden.
 
Ik kreeg een goede baan op een advocatenbureau. Mijn werk vonden ze uitstekend, ik kreeg veel lof. Op een dag stuurden ze mij voor een rechtszaak naar het buitenland. De zaak liep goed en ik belde hem op en zei dat ik om 10.30 uur aankwam op het vliegveld. “Dan kom ik je ophalen”, zei hij heel blij. Ik kwam uit het vliegtuig, door de douane heen, naar buiten. En ja, daar stond hij. Mijn prins met zijn mooie krullen. Wat was ik blij, ik rende naar hem toe.
Helaas zag ik de hard rijdende taxi niet aankomen. Een dodelijke klap, ik overleefde dat niet. Als versteend bleef hij staan en schreeuwde: “Waarom…?!”
 
 
 
Het einde van mijn leven kwam snel, te snel voor mij.
Wij waren zo gelukkig. Hij werd al snel een oude verdrietige man die nooit meer een relatie wilde. Ons zielenstuk is uit elkaar gehaald. Eén boven, één beneden. Maar zielendelen kun je niet splitsen.
Ooit zien wij elkaar terug.
Dat is geen weten, dat is een feit.
 
   
Quick
links 
 

Naar de vorige pagina..

 

Naar de hoofdindex..

 

Naar de zoekpagina..

 

Schrijf of lees in het gastenboek..

 

Zet www.skyletters.net bij uw favorieten..

 

Naar de startpagina..

 

Achtergrondmuziek inschakelen..

 

Achtergrondmuziek uitschakelen..

 
   

 

 

 

Naar de bovenzijde van de pagina..

top
   
 
 

Copyright © 2002-2022

www.skyletters.net
all rights reserved