Boeddha, het symbool voor de ontwikkelende mens..

 
 DHTML JavaScript Menu By Milonic ...berichten uit de sterren...
   

Planeet Aarde, het schoolplein van de ontwikkelende mens..

   
  Thema:
  Levensverhalen
  Vorige pagina
 

Over dit thema

  Andere thema's
  Woordenlijst
  Rondleiding
   
  Kies een jaar
  en datum:
  __2021__
  __2022__
  06.01.22 
  27.01.22
  03.02.22
  15.02.22
  16.02.22
  07.03.22
  12.03.22
  12.03.22-2
  13.03.22 
  14.03.22
  04.04.22
  05.04.22
  27.04.22
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
 
Opgetekend: 4 maart 2022
 
 
Mijn naam is Margreet.
Ik ben niet zo’n schrijver, maar dit wil ik toch graag kwijt.

 
Als klein meisje had ik het niet gemakkelijk.
Al geruime tijd was mijn moeder ziek en van kinds af aan moest ik voor haar zorgen. Vader had niet zoveel verstand van het huishouden dus alle taken waren voor mij.
 
Al heel jong kon ik koken en de was strijken.
Wij woonden in een groot huis dus er was altijd iets te doen. Ik had meerdere broers, die allen verzorgd moesten worden. Zo kwam ik mijn jeugd en schooltijd door. Nooit tijd voor mijzelf, eigenlijk een saai leven. Mijn vader werkte altijd, ook in de avond. "Er moet brood op de plank komen", zei hij altijd. Tot op de dag dat hij werd aangereden door een vrachtauto. Hij was op slag dood. Daar stond ik dan met een zieke moeder en vele broers. Wie dacht er wel eens aan mij? Ik kon niet studeren, maar door de jaren heen mijn broers wel. Na de studie kregen ze zelfs verkering en trouwden. Twee gingen er zelfs naar het buitenland.
 
Ik bleef achter met mijn zieke moeder.
Geen goede scholing, geen toekomst. Vaak was ik verdrietig… “Waarom ik…?” Ik kwam nergens. Ook een partner vond ik niet. Ik werd al een echte oude vrijster.
Jaren verzorgde ik mijn moeder, tot op haar sterfbed.
Nu begint mijn leven, dacht ik.
Eerst nam ik autorijles en ging naar de kapper. En natuurlijk kocht ik mooie kleren, geld was er genoeg. Dat ik steeds zo extreem moe was, dat had ik al heel lang. Ik gaf de schuld aan mijn drukke leven.
Toch maar eens naar een arts, daar was ik nog nooit geweest. En daar kreeg ik te horen dat ik zwaar suikerpatiënt was. Mijn ogen waren ook aangetast, glaucoom noemen ze dat. En al heel snel kreeg ik zere tenen. Wat er toen gebeurde, die hadden zo onder deze ziekte geleden dat ze niets anders meer konden dan ze amputeren. Ik heb zo gehuild. Daar lag ik dan zonder tenen.
 
Na de operatie kreeg ik hoge koorts, Ik lag in een ziekenhuisbed. Tot op een dag de zusters vergeten waren de stangen van het bed omhoog te zetten. Door mijn hoge koorts en het ijlen viel ik eruit, op mijn hoofd. Helaas ging toen voor mij het licht uit. De val op mijn hoofd was dodelijk.
 
 
Nu, in het Grote Licht, besef ik dat mijn leven is opgehouden. Een leven met zorg, ontbering en pech. Altijd voor een ander zorgen. En toen ik eindelijk zelf aan de beurt kwam ben ik al snel overleden.
Een leven met stil verdriet, zelfs tranen heb ik niet vergoten. Daar had ik immers geen tijd voor.
 
Ik hoop dat ik mag reïncarneren en een fijn nieuw leven mag krijgen. Ik wil zo graag liefde in mijn leven, want ik weet niet hoe dat voelt…
 
   
Quick
links 
 

Naar de vorige pagina..

 

Naar de hoofdindex..

 

Naar de zoekpagina..

 

Schrijf of lees in het gastenboek..

 

Zet www.skyletters.net bij uw favorieten..

 

Naar de startpagina..

 

Achtergrondmuziek inschakelen..

 

Achtergrondmuziek uitschakelen..

 
   

 

 

 

Naar de bovenzijde van de pagina..

top
   
 
 

Copyright © 2002-2022

www.skyletters.net
all rights reserved