Boeddha, het symbool voor de ontwikkelende mens..

 
 DHTML JavaScript Menu By Milonic ...berichten uit de sterren...
   

Planeet Aarde, het schoolplein van de ontwikkelende mens..

   
  Thema:
  Levensverhalen
  Vorige pagina
 

Over dit thema

  Andere thema's
  Woordenlijst
  Rondleiding
   
  Kies een jaar
  en datum:
  __2021__
  __2022__
  06.01.22 
  27.01.22
  03.02.22
  15.02.22
  16.02.22
  07.03.22
  12.03.22
  12.03.22-2
  13.03.22 
  14.03.22
  04.04.22
  05.04.22
  27.04.22
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
 
Opgetekend: 27 april 2022


 
Voorwoord

Bij een bezoek aan de St. Jan in Den Bosch ontwikkelde zich een verhaal van een overleden persoon.
Het kwam naar boven door over een grafsteen in de vloer uit 1832 te lopen.
De afbeelding die in de steen was gebeeldhouwd was een doodskop, nogal macaber.
Dit is het verhaal:
 
 
Eeuwen geleden was ik op jullie wereld.
Ik was de trotse eigenaar van een groot landhuis of herenboerderij. Vele landerijen en paardenstallen, geërfd van mijn vader.
 
In ons huis was veel personeel. Alles werd voor ons gedaan. Met ‘ons’ bedoel ik ook mijn vrouw. Zij was, zoals dat in die tijd heette, ‘huysvrouwe’, maar wel van adellijke afkomst. In die tijd trouwde je op stand. Liefde of geen liefde, het ging om aanzien. Kinderen hadden wij niet, wel honden. Trouwe viervoeters die het domein bewaakten.
 
Wij leefden volgens oude gebruiken: erg vroom.
Wij leefden voor ons geloof en hadden ook een kapel op het landgoed. Ons leven was rustig, té rustig zelfs. Ik bestuurde het landgoed en reed dagelijks op de paarden. Je zou het bijna saai genoemd hebben. Ook in die tijd was het bezit van geld niet zaligmakend.
 
Op zekere dag kwam er een nieuwe dienstbode. Eerst viel ze mij niet op, maar later zag ik haar wiegende heupen. Een karakteristiek mooi gezicht, een uitdagend lichaam. Ik was ook maar een man.
Mijn vrouw weigerde mij al die jaren alle contact. Het was een verstandshuwelijk, maar kon het niet verkroppen als ik de behoefte zou krijgen vreemd te gaan. Maar de druk werd groter, de dienstbode steeds begeerlijker. Vaak wachtte ik erop dat zij met wiegende heupen de bedden verschoonde. Ik wilde haar heel graag een betere functie aanbieden, maar mijn vrouw weigerde dat.
 
Op een dag moest mijn vrouw naar haar zieke zuster, op reis, heel ver weg. En in de avonduren, toen zij weg, was ontmoette ik de bediende. Hartstochtige vrijages volgden alsof als alles bij mij explodeerde. Weken volgden met heimelijke afspraakjes. Ik werd zelfs verliefd op haar.
Tot de dag dat ze vertelde dat ze zwanger was van mij. Nu raakte ik in paniek, mede omdat mijn vrouw die dag thuis zou komen.
Wat er toen op volgde: Heel lief kwam mijn vrouw mij vertellen over haar zieke zuster en nam een kopje thee mee. “Ik heb er lekker veel suiker in gedaan”, vertelde ze mij. “Daar hou je zo van…”.
Zij moest ingelicht zijn, het kon niet anders. Na een paar slokken viel ik neer met mijn handen op mijn maag. Omfloerst keek ik haar aan. Ik begreep opeens dat ze mij vergiftigd had. “Cyaankali”, hoorde ik haar zeggen, “Voor jouw ontrouw”. “En jouw hoer en haar toekomstige kind gaan er ook aan”. Vergiftigd was ik, een pijnlijke nare dood.
 
Nu overzie ik alles. Mijn vrouw wilde mij niet, maar gunde mij ook niet aan een ander. Nu lig ik begraven in een kerk voor de uiterlijke schijn. Een arts had verklaard dat ik gestorven was aan een hartinfarct. Men mocht immers niets weten. Ik wist beter. De moordenaar liep nog rond.
Sorry lieve vriendin, jij droeg mijn baby. Daar was ik zo trots op, een nazaat, een stamhouder.
Het was ons lot.
Ons was liefde niet gegund.
In een tijd met moraal…
   
Quick
links 
 

Naar de vorige pagina..

 

Naar de hoofdindex..

 

Naar de zoekpagina..

 

Schrijf of lees in het gastenboek..

 

Zet www.skyletters.net bij uw favorieten..

 

Naar de startpagina..

 

Achtergrondmuziek inschakelen..

 

Achtergrondmuziek uitschakelen..

 
   

 

 

 

Naar de bovenzijde van de pagina..

top
   
 
 

Copyright © 2002-2022

www.skyletters.net
all rights reserved