Boeddha, het symbool voor de ontwikkelende mens..

 
 DHTML JavaScript Menu By Milonic ...berichten uit de sterren...
   

Planeet Aarde, het schoolplein van de ontwikkelende mens..

   
  Thema:
  Levensverhalen
  Vorige pagina
 

Over dit thema

  Andere thema's
  Woordenlijst
  Rondleiding
   
  Kies een jaar
  en datum:
  __2021__
  __2022__
  06.01.22 
  27.01.22
  03.02.22
  15.02.22
  16.02.22
  07.03.22
  12.03.22
  12.03.22-2
  13.03.22 
  14.03.22
  04.04.22
  05.04.22
  27.04.22
  28.06.22
  19.07.22
  03.08.22
  16.08.22 
  09.09.22
  11.10.22
  13.10.22
  25.10.22
  07.11.22
   
   
   
   
   
   
   
   
 
Opgetekend: 13 oktober 2022

Voorwoord
Ik wist dat het een keer slecht zou aflopen.
Je kunt niet altijd onder de radar blijven.
Eens komt de dag… en dan moet je afrekenen…


 
Als klein jongetje was ik vaak tegen de draad.
Mijn ouders noemden mij een straatboefje, altijd dwars er tegenin. Hoezo luisteren…?
Wij stookten fikkies, trokken belletje, kortom wij trapten altijd rotzooi. In de stad viel dat niet zo op. Als wij in een dorp hadden gewoond was dat meer opgevallen, meer sociale controle.
Mijn moeder was veel te soft. Alles mocht, dat was de Marokkaanse cultuur. En mijn vader was alleen maar druk met lotgenoten.
 
Wij zwalkten op straat.
Mijn vrienden en ik zagen veel, misschien wel te veel. Toen wij groter werden haalden wij meer streken uit. In winkels wat stelen, wij rookten stiekem en gingen gratis met de tram mee. Op een bepaalde dag zei een vriend tegen mij: ik heb een gabber die wil ons wat bij laten verdienen. Prachtig, dacht ik, want mijn zakgeld was niet al te hoog. Wij kregen een scooter aangeboden, geen idee waar hij vandaan kwam. Er werd gevraagd in het schemerdonker pakketjes weg te brengen. Geen idee wat erin zat. Maar, zeiden ze, blijf uit handen van de politie. En verraad nooit je opdrachtgever.
 
Zo langzaamaan verzeilde ik in het drugsmilieu.
Ik verkocht, ik dealde en gebruikte zelf ook. Toen kwam mijn vriend met een voorstel. Wij mochten rijden in een dure Audi. Die moest naar Duitsland. Wij kregen instructies mee voor een plofkraak, een geldautomaat moesten wij opblazen. Samen met mijn vriend met 200 km op de teller gingen wij op weg. En net toen wij de kraak hadden voltooid kwam de politie. Een wilde rit volgde en wij werden ingerekend. Naar de politiecel, rechtbank en de bak in voor vele jaren.
Ik riep om hulp. Helaas was ik zeer claustrofobisch. Zij geloofden mij niet… Geen pardon, gewoon de cel in. Ik schreeuwde het uit van angst. Het zweet brak mij uit, ik kon niet tegen opsluiting in kleine ruimtes. Een psycholoog kwam langs, maar niets hielp.
 
Een bewaker had medelijden met mij en zei: “Ik zal jou meer luchten en geef je corvee in de keuken. Daar mag je klusjes doen”. En alsof het zo moest zijn, iemand had een mes die hij mij wilde verkopen. Terug in mijn cel heb ik uit wanhoop mijn polsen doorgesneden en mijzelf in mijn keel gestoken. Ik bloedde dood, ze kwamen te laat.
 
Nu zit mijn leven erop.
Ik kon er niet meer tegen.
Ik wil wel meegeven: Doe dit soort dingen nooit, blijf op het rechte pad. Een gevangenis is voor velen een hel.
 
Getraumatiseerd ging ik over, ik moest alles nog verwerken en een voortgang zien. Wat was ik dom, helaas te laat…
   
Quick
links 
 

Naar de vorige pagina..

 

Naar de hoofdindex..

 

Naar de zoekpagina..

 

Schrijf of lees in het gastenboek..

 

Zet www.skyletters.net bij uw favorieten..

 

Naar de startpagina..

 

Achtergrondmuziek inschakelen..

 

Achtergrondmuziek uitschakelen..

 
   

 

 

 

Naar de bovenzijde van de pagina..

top
   
 
 

Copyright © 2002-2022

www.skyletters.net
all rights reserved