Boeddha, het symbool voor de ontwikkelende mens..

 
 DHTML JavaScript Menu By Milonic ...berichten uit de sterren...
   

Planeet Aarde, het schoolplein van de ontwikkelende mens..

   
  Thema:
  Levensverhalen
  Vorige pagina
 

Over dit thema

  Andere thema's
  Woordenlijst
  Rondleiding
   
  Kies een jaar
  en datum:
  __2021__
  __2022__
  __2023__
  17.01.23
  17.01.23-2
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
 
Opgetekend: 17 januari 2023


Voorwoord
Mijn leven ging niet over rozen. En waar ik nu ben, ik weet het niet…


 
Ik groeide op in een achterstandswijk, vlak bij de Pijp in Amsterdam.
 
Wij hadden het niet breed. Mijn moeder werkte in de schoonmaak en mijn vader was lasser. Hardwerkende ijverige mensen die alles aanpakten, maar nooit iets overhielden. Leren zat er voor mij niet in, geen geld om spullen te kopen. Zij hadden moeite om mij te kleden en te voeden dus na een paar klassen lagere school hield het op. Werken moest ik, dagenlang, om voor het thuisfront te zorgen.
 
Al heel jong liep ik tegen de verkeerde man aan en trouwde daarmee. Hij vond dat ik in de avonduren nog wel wat bij kon verdienen. “Vrienden genoeg”, zei hij, die daarvan wilden genieten. “Dan kunnen wij ooit een auto kopen”, zei hij. Zelf was hij erg sluw, bij het criminele af. Al heel snel was de gevangenis zijn tweede huis. En ook al gebruikten wij geen voorbehoedsmiddelen, kinderen kregen wij niet. Maar goed ook, denk ik. Een leeg goedkoop bestaan...
 
Al heel snel draaide ik door en belandde in een kliniek.
“Ja”, zei ik tegen mijzelf, “nu ben je zo gek als een deur”. Een ding wist ik nog, ik wilde scheiden en weer alleen gaan wonen. Liever alleen dan met deze partner. Na het bezoek uit de gevangenis had hij erg losse handjes. Als hij mijn strot maar niet dichtknijpt, dacht ik. Maar de scheiding kwam er tandenknarsend door. Hij had inmiddels een ander mokkeltje ontmoet en wilde daarmee verder.
Ik ging wonen in een kraakpand, helaas erg tochtig en koud. Dat was ook de reden dat ik een longontsteking kreeg. Na de opname in het ziekenhuis, waar ik aan een draadje hing, kreeg ik thuisverzorging. Ik slikte inmiddels zware antidepressiva, antibiotica erbij, harttabletten, en meer van die zooi.
 
Daar zat ik dan, wachtend op de verpleegster die dagelijks kwam. Op zekere dag moest de verpleegster even bellen. Ik graaide in haar tas en vond een grote hoeveelheid pillen. Een glas water, en je snapt het al. Alles in één slok naar binnen. Versuft keek ik om mij heen, ik voelde mij wegzakken. Hulp van de verpleegster kwam te laat. Ze begreep eerst wat er gebeurde.
 
Waar ik nu ben weet ik niet.
Godskolere, is er dan weer een leven? Ik snap het niet meer. Hoop dat ze dat mij willen uitleggen. Zweef ik…? Hoor ik nog ergens bij…? Ik weet het niet.
Ik begrijp dat mijn gedachten nu opgepikt worden. Zet ze maar op papier meid, misschien ga ik het dan nog eens begrijpen. Mijn leven was hard maar dit is ook niks!
 
Marie
   
Quick
links 
 

Naar de vorige pagina..

 

Naar de hoofdindex..

 

Naar de zoekpagina..

 

Schrijf of lees in het gastenboek..

 

Zet www.skyletters.net bij uw favorieten..

 

Naar de startpagina..

 

Achtergrondmuziek inschakelen..

 

Achtergrondmuziek uitschakelen..

 
   

 

 

 

Naar de bovenzijde van de pagina..

top
   
 
 

Copyright © 2002-2023

www.skyletters.net
all rights reserved