Boeddha, het symbool voor de ontwikkelende mens..

 
 DHTML JavaScript Menu By Milonic ...berichten uit de sterren...
   

Planeet Aarde, het schoolplein van de ontwikkelende mens..

   
  Thema:
  Levensverhalen
  Vorige pagina
 

Over dit thema

  Andere thema's
  Woordenlijst
  Rondleiding
   
  Kies een jaar
  en datum:
  __2021__
  __2022__
  __2023__
  17.01.23
  17.01.23-2
  16.05.23
  29.06.23
  20.07.23
  31.07.23
  31.07.23-2
  29.08.23
  05.09.23
  08.10.23
   
  __2024__
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
 
Opgetekend: 8 oktober 2023

Mijn naam is Theo.
Mijn leven was nog niet zo slecht.
Maar er werd wel vertrouwen van mij gevraagd…

 
Als kind had ik een leuke jeugd.
Prettige ouders die er altijd voor mij waren. Een middelmatige schooltijd. Eén ding was zeker: als kind wilde ik altijd al fietsenmaker worden. Banden vervangen, versnellingen repareren, heel mijn hart lag daarin. Ook zelf op een racefiets meedoen met een tour. Mij kon je niet gelukkiger krijgen.

Mijn droom kwam uit. Ik opende mijn eigen bedrijf. Jaren was het heel moeilijk om rond te komen. Maar in die tijd leerde ik mijn vrouw kennen. Dat werd de drijvende kracht in het bedrijf.
Wij kregen samen twee zonen. De ene werd advocaat en de andere tandarts. Wát een verschil met hun jeugd in het krikkemikkige fietsenwinkeltje en werkplaats.

Uiteindelijk krabbelden wij ook op.
Tot op de dag dat er een blauwe envelop op de mat lag. De belastingdienst eiste veel geld, dat hadden wij niet. De belastinginspecteur kwam na veel vijven en zessen bij ons langs. Wij konden het niet eens worden over de afbetaling. Toen ik naar de man keek zag ik een rot afgebrokkeld gebit. Zeg, zei ik, mijn zoon is tandarts, een hele goede. Met zijn medewerking, als hij jouw gebit nu eens kosteloos gaat repareren. Is dan die belastingsom van de baan?
Hij stemde daarmee in en alzo geschiedde. Wij konden weer verder. Het was langs het oog van de naald.

Toen hoorde ik later dat de belastinginspecteur ontslagen was, op staande voet. Iemand had ons verlinkt. Dat lag mij zo zwaar op de maag. Ook mijn vrouw maar die kon ermee leven. Ik niet. Ik voelde mij zo schuldig. Ik wist dat die man ook een gezin had met kleine kinderen. Het ging mij zo hoog zitten dat ik in de avond een touw pakte dat ik aan het plafond ophing. Een stoel er onder, lus om mijn nek, en ik trapte die stoel weg.

Een vreselijke dood volgde.
Dat was het einde van mijn aardse leven. Mijn geweten voelde te zwaar aan. Nu, na lange tijd denk ik: heb ik daar wel goed aan gedaan? Ik heb immers mijn eigen gezin in de steek gelaten. Met alle schande over mijn zelfmoord.

Vergeef mij alstublieft.
Ik was te impulsief en dacht alleen aan mijzelf…
   
Quick
links 
 

Naar de vorige pagina..

 

Naar de hoofdindex..

 

Naar de zoekpagina..

 

Schrijf of lees in het gastenboek..

 

Zet www.skyletters.net bij uw favorieten..

 

Naar de startpagina..

 

Achtergrondmuziek inschakelen..

 

Achtergrondmuziek uitschakelen..

 
   

 

 

 

Naar de bovenzijde van de pagina..

top
   
 
 

Copyright © 2002-2024

www.skyletters.net
all rights reserved