Boeddha, het symbool voor de ontwikkelende mens..

 
 DHTML JavaScript Menu By Milonic ...berichten uit de sterren...
   

Planeet Aarde, het schoolplein van de ontwikkelende mens..

   
  Thema:
  Levensverhalen
  Vorige pagina
 

Over dit thema

  Andere thema's
  Woordenlijst
  Rondleiding
   
  Kies een jaar
  en datum:
  __2021__
  __2022__
  __2023__
  __2024__
  04.01.24
  13.01.24
  26.01.24
  29.02.24
  31.03.24
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
 
Opgetekend: 29 februari 2024

 
Mijn leven was zo vrolijk, ik had een onbekommerde jeugd.
Wat een voorrecht was dat om in een fijn en warm thuis te horen. Mijn moeder verwende mij altijd als het mogelijk was met een warm kopje thee als ik thuis uit school kwam. Ondanks dat ze zelf een drukke baan had, probeerde ze het altijd zo te regelen. En mijn vader, die schat hielp mij altijd met huiswerk. Het enige wat jammer was dat ik enig kind was. Wat had ik dat leuk gevonden, een broer of zus te hebben. Maar de liefde van mijn beide ouders maakte alles goed.
 
Zij werkten beide op een school. De kinderen van hun klas liepen met hen weg. Begripvol konden ze alles uitleggen.
Op een avond was er een receptie op school. Mijn ouders zagen er leuk uit en stapten in hun auto. Hun gelach klonk nog in de straat. Maar wat er toen gebeurde:
Een grote truck met oplegger reed door het rode stoplicht en schepte de auto van mijn ouders. Beide op slag dood.
 
Mijn leven stond stil, ik raakte in een shocktoestand.
Nu had ik niemand meer, familie kende ik niet. Wij hadden immers altijd genoeg aan elkaar. In een vlaag, een ongelooflijke verstandsverbijstering, heb ik bij de begrafenis meegelopen. Vele mensen keken mij meewarig aan. “Ze is nu wees”, hoorde ik zeggen.
Pappa, mamma, ik kan niet zonder jullie…
 
Jeugdzorg kwam en die stopten mij in een tehuis. Naar school gaan kon ik niet meer. De herinneringen aan mijn ouders hingen daar te sterk. Ik verwaarloosde mijzelf en kon geen zinnig woord meer uitbrengen. Mijn keel zat totaal dicht, er kwam geen woord meer uit.
Ja, eigenlijk wilde ik ook niet meer leven. Ik zag geen vooruitzichten meer en niemand hielp mij verder. Alsof ze mij niet zagen staan. Allen leefden voor zich.
In het fietsenhok achter het gebouw sneed ik mijn polsen door. Niemand had het gezien, ik lag op de grond en bloedde onder extreme pijn dood.
Eindelijk kwam het Witte Licht en nam mij mee.
Mamma..., Pappa…, dacht ik.
Ik kom eraan, kan niet zonder jullie…
 
Mijn leven gaat door in een andere dimensie.
Voortleven heet dat. Daar ben ik nu in liefde zwaar getraumatiseerd aangekomen. Mijn verhaal heb ik gevraagd aan een gids om op te tekenen. Ik zag geen uitweg meer, helaas. Misschien niet de juiste weg, maar wanhoop overheerste. Helaas waren er geen mensen die mij hebben geholpen.
 
Wat is de wereld hard geworden…
 
Patricia
   
Quick
links 
 

Naar de vorige pagina..

 

Naar de hoofdindex..

 

Naar de zoekpagina..

 

Schrijf of lees in het gastenboek..

 

Zet www.skyletters.net bij uw favorieten..

 

Naar de startpagina..

 

Achtergrondmuziek inschakelen..

 

Achtergrondmuziek uitschakelen..

 
   

 

 

 

Naar de bovenzijde van de pagina..

top
   
 
 

Copyright © 2002-2024

www.skyletters.net
all rights reserved